Het verhaal
Komorebi wordt in het Japans geschreven als 木漏れ日, met de tekens voor boom, voor lekken of doorsijpelen, en voor zon. Letterlijk staat er zoiets als 'boom-lek-zonlicht'. Japanse woordenboeken omschrijven het als zonlicht dat tussen de bladeren van bomen door valt. Het is een gewoon Japans woord, dat je tegenkomt in liedteksten en in beschrijvingen van wandelroutes.
Het Nederlands kent het verschijnsel wel, maar benoemt het met een omschrijving. We zeggen 'het licht door de bladeren' of 'zonnevlekjes op het pad', en in een gedicht misschien 'lichtspel'. Komorebi is één zelfstandig naamwoord voor het licht zelf, op de grond, op je arm of op een muur. Daardoor kun je het aanwijzen zoals je een regenboog aanwijst.
Een scène: een warme middag in juni in het Amsterdamse Bos. De wind beweegt de beuken, en op het fietspad schuiven ronde plekjes licht heen en weer. Wie afstapt om ernaar te kijken, kijkt naar komorebi.
Buiten Japan werd het woord bekend via lijstjes met woorden die andere talen missen. In 2023 kwam er een film bij. In Perfect Days van Wim Wenders fotografeert een Tokiose schoonmaker elke middag het licht door de kruinen van de bomen, en de film sluit af met een korte uitleg van het woord.